ÖMER SEVİNÇGÜL

SENSİZ AMA SENİNLE / ROMAN

2012-01-21T13:34:00.003+02:00

Kızıl saçlı güzel kadın, bir zamanlar sevdikleri ve sevenleriyle dolu olan bu evde şimdi yalnızdı. Kalbinde bir daralma hissedince bahçeye çıktı. Patika yolu takip ederek havuza kadar yürüdü. Bir ıhlamur ağacının altına oturdu. Ellerini yere koyup kollarını destek yaparak gökyüzünü seyretti bir süre.

Güneş guruba meyletmiş, batı tarafında Ay bir erkenci yıldızla birlikte belli belirsiz görünür olmuştu. Tepeleri altın sarısı ağaçların gölgeleri uzamış, çimenleri kaplamıştı.

Havuza akan suyun şırıltısını dinlerken kalbini akşamın hüznü kapladı. Hatıraları canlandı. Henüz küçük bir çocukken kuzenleriyle birlikte tasasız koşar oynardı bu bahçede. Etrafına baktı, mazi insanlarını hayalen görür gibi oldu.

Uzun süredir peşini bırakmayan bir ruh gurbetini daha sık yaşamaya başlamıştı son günlerde. Efkarlı zamanlarında kendini bahçenin derin sükununa bırakıyor, maziyi hatırlıyor, şimdiyi unutmaya çalışıyordu.

Hayal aynasına yansıyan görüntüleri seyrederken firkat yüklü bir rüzgâr esti. Kadının saçları dalgalandı. Başının üstündeki yapraklar hışırdadı. Etrafa ıhlamur kokusu yayıldı. Havuzdaki su ürperdi.

Yere sırtüstü uzandı. Gür saçlarını koyu yeşil çimenlere sereserpe yaydı. Ellerini narin boynunun altında kenetledi. Nemli gözleriyle gökyüzünü süzdü bir süre. Derin bir nefes alıp verdikten sonra melal yüklü bir sesle “Uzaklarda bir yerde, kim bilir nerede, beni seven biriyle daha mutlu, daha huzurlu olabilirdim” diye mırıldandı.

Bir ayak sesi duyunca, incecik kaşlarını birbirine yaklaştırıp, geniş alnını birazcık kırıştırarak dikkatle dinledi. Bahçe kapısı tarafından geliyordu ses.

Demir kapı gıcırdadı. İçeriye biri girmiş olmalıydı. Hemen ayağa kalktı. Sesin geldiği tarafa doğru yürüdü. Genç bir adamla karşılaştı.

“Buyurun, kime bakmıştınız?”

“Bir paket getirdim.”

Kadın paketi aldı, üstündeki yazıları okudu. Kendi ismini gördü.

“Size mi?” diye sordu adam.

“Evet.”

“Teslim aldığınıza dair imzanız gerekiyor.”

Belgeyi imzaladı.

Bir yayınevinin adresi vardı ‘gönderen’ kısmında. Şahıs ismi yazılmamıştı. Kadını bir merak sardı. Kimdendi bu paket? Ne vardı içinde? Bu hüzünlü akşamüzeri vaktinde gelmesinin özel bir anlamı var mıydı? Bu yayıneviyle en ufak bir münasebeti olmamıştı.

Elinde paket, zihninde sorularla evine girdi. Kapıyı kapattı, arkadan sürgüledi. Kısa bir tereddütten sonra paketi açtı.

Kahverengi kaplı bir defter çıktı içinden. Kapağını kaldırınca ilk sayfada büyük harflerle yazılmış kendi ismini gördü. Hayreti ve merakı daha da arttı. Pencerelerin perdelerini çekti. Lambaderi yaktı. Rahat koltuklardan birine oturdu. Defterde yazılanları okumaya başladı.

Not:

'Sensiz ama Seninle' romanından bir bölüm okudun... Yakında tamamını okuyabilirsin...

KALBİNİN SESİNİ DİNLE

2011-12-06T15:46:00.000+02:00

Henüz on yaşında bir çocuktum. Tuhaf, acayip, akıl almaz bazı olaylar yaşadıktan sonra içimde ilim tahsili için şiddetli bir istek belirmişti. Bir gün bu arzumu anneme söyledim.

“Ben ilim yoluna girmek istiyorum. Bana izin ver ve destek ol. Büyük şehirlere gideyim, alimlerden ders alayım. İyi insanlarla bir arada olayım. Evliyaları bulup ziyaret edeyim” dedim.
Bir şefkat timsali olan annem bu kararımın sebebini sordu.

Yaşadıklarımı anlattım. Müteessir oldu ve ağladı... Talebimi hemen kabul etti... Babamdan miras kalan seksen altını getirdi. Yarısını kardeşime, yarısını da bana ayırdı.

Benim hissemi bir keseye koydu. Keseyi elbisemin koltuk altına dikti.

“Yavrum, kalbim istemese de gitmen için sana izin veriyorum. Fakat bana bir söz vereceksin” dedi.

“Buyur anneciğim” dedim.

“Hep dürüst olacaksın. Hiçbir zaman yalan söylemeyeceksin!” dedi.

Ben de, “Peki anneciğim, söz veriyorum” dedim.

Bana şefkatle sarıldı.

“Haydi git oğlum, Allah selamet versin. Senden Allah için ayrılıyorum. Artık kıyamete kadar yüzünü göremem. Her ne hakkım var ise helal olsun” dedi.

Bağdat’a gitmek üzere küçük bir kafileye katıldım.

Hemedan’ı geçmiştik ki altmış kişilik bir eşkıya grubu etrafımızı sardı.

Hepsi atlı ve silahlıydı.

Kervanı soydular.

Kimin nesi varsa hepsini aldılar.

İçlerinden biri yanıma geldi.

“Küçük derviş! Senin bir şeyin var mı?” diye sordu.

“Kırk altınım var” dedim.

“Hani nerede?” dedi.

“Koltuğumun altında dikili” dedim.

Alay ediyorum sandı ve inanmadı.

Bırakıp gitti.

Sonra bir başkası geldi, bana aynı soruyu sordu.

Bir öncekine söylediklerimi söyledim.

O da inanmadı ve beni bırakıp gitti.

Biraz sonra ikisi birlikte tekrar geldiler, beni alıp reislerinin yanına götürdüler.

Eşkıyalar kayalık bir yerdeydiler.

Ellerine geçen malları bölüşüyorlardı.

Reisleri bir pöstekide oturuyordu. Burma bıyıklı, gür sakallı, gayet heybetli bir adamdı.

“İsmin ne senin?” diye sordu.

“Abdülkadir” dedim.

“Nerelisin?”

“Geylanlıyım.”

“Bu kervanda kimin kimsen yok mu?”

“Yok... Yalnız seyahat ediyorum.”

“Bu küçük yaşında nereye gidiyorsun peki?”

“Büyük şehirlere...”

“Sebep?”

“İlim tahsil etmek için.”

“Senin altının varmış öyle mi?”

“Evet, kırk altınım var.”

“Hani nerede?”

“Elbisemin koltuk altında.”

Yanındakilere emretti, elbisemi söktüler, altınları bulup çıkardılar.

Reis bana hayretle baktı.

“Bunu neden söyledin? Söylemesen kimse senden şüphelenmezdi” dedi.

“Çünkü sordunuz. Ben yalan söyleyemem. Anneme söz verdim. Verdiğim sözde durmam lazım” dedim.

Bunun üzerine reis başını önüne eğdi, derin bir tefekküre daldı.

Başını kaldırınca gördüm ki gözleri yaşarmış.

“Çocuk, sen ne güzel kulsun ki, annene verdiğin sözü yerine getirmek için bütün sermayeni feda ediyorsun. Ve ben ne kötü bir kulum ki, Rabbime verdiğim sözü bu kadar senedir bozuyorum!” dedi.

Pişman oldu ve tevbe etti.

Yanındaki adamlara dedi:

“Şu andan itibaren hepiniz hürsünüz. Bana karşı hiçbir mesuliyetiniz yoktur. Ne isterseniz onu yapın.”

Eşkıyalar kendi aralarında bir süre konuştular.

İçlerinden biri söz aldı ve reise hitaben şöyle dedi:

“Eşkıyalıkta ve soygunculukta sen bizim reisimizdin. Bundan sonra tövbede ve hakka dönmekte de reisimiz olmanı istiyoruz.”

Hepsi tevbe ettiler.

Kafileden aldıkları malları sahiplerine geri verdiler.

Benim vasıtamla hidayete erenlerin ilki bunlardır.

Haza min fadli rabbi.

(Kalbinin sesini dinleyen ilginç insanların sıra dışı hikayelerini anlatan bir kitap...)

HAYAT SEVİNCE GÜZEL

2011-12-06T14:10:00.000+02:00

SİMÜZER

Büyük çınar bir kıyıdaydı, küçük çınar öbür kıyıda. Aralarında bir ırmak akardı. Birbirlerine bir ırmak kadar yakın ama bir ırmak kadar da uzaktılar.

Büyük çınar olgundu, ergindi, deneyimliydi, adı Zer'di. Küçük çınar ise, tazeydi, canlıydı, adı Sim'di. İkisini ayıran ırmağın ismini “Firak” koymuşlardı.

Çevrede başka ağaç yoktu sanki.
Onlar sadece birbirlerini görür, sever, özler ve isterlerdi.

Baharda süslenir, yazda yapraklanır, güzün sararır, kışın soyunurlardı. Filizlenip yapraklanmaları kavuşma arzusundandı, sararıp solmaları ayrılık acısından. Kar, fırtına, ayaz oldu mu, zer, sim için üzülür, sim de zer için kaygılanırdı.

Tek dilekleri vardı: kavuşmak! Ayakları yoktu ki koşsunlar birbirlerine, kanatları yoktu ki uçsunlar. Hiç olmazsa birisi ırmağı geçebilseydi! Hayır, imkansızdı bu.

“Yan yana olsak!” derdi, Zer.

“Can cana yaşasak!” derdi, Sim.

Güneş etrafı aydınlatmaya başladı mı neşelenir, battı mı üzülürlerdi. Gerçi karanlık da engel olamıyordu onlara. Sabahlara kadar hayaller kuruyor, rüyalar görüyorlardı.
Gece mehtaba bakarlardı ikisi de. Bu ortak görüntü, birbirlerine bakıyorlarmış gibi bir his verirdi onlara. Semaya bakarken hayal kurmaları daha kolay oluyordu.

“Parlayan ay!” derdi, Zer.

“İkimize pay!” diye tamamlardı, Sim.

Gerçi konuşmadan da anlaşırlardı ama zaman zaman da konuşurlardı. Rüzgâr sırdaşıydı onların. Fısıltılarını taşırdı. Kıyıdan kıyıya şiirler, iç çekişleri, özlem çığlıkları götürüp getirirdi.

“Yanında olsam!” derdi, Zer.

“Yanımda olsan!” derdi, Sim, bir yankı gibi.

Bir de kuşlar vardı! Halden anlayan kuşlar. Gelirler, dallarında yuva kurar, kollarında uyur, anne olur, baba olurlardı. Derinden derine ah eden ağaçların postacılarıydı kuşlar.

Mektuplaşırlardı bazen, birbirlerine yapraklar gönderirlerdi. Rüzgâr, özel bir ulak gibi çalışırdı o zaman. Zer'in yaprakları Sim'e uçar, Sim'in sayfaları da Zer'e konardı.

Bazen müzikti taşınan, bazen şiir. Sevgi, özlem, ayrılık sözleri söylerlerdi birbirlerine. Bir sırları vardı aralarında. Adını söylemiyor ama en yoğun biçimiyle paylaşıyorlardı.

“Sendeyim!” derdi biri.

“Bendesin!” derdi diğeri.

Söz ve anlam gibiydiler. Görünürde ayrıydılar belki ama hakikatte birdiler. Buna inanırlardı ama yine de kavuşma arzusuyla yanmaktan alamazlardı kendilerini!

“Sen büyüksün, ben küçüğüm” derdi Sim, incecik sesiyle. “Sen baharsın, ben yazım” derdi, Zer. Sonra ikisi birden haykırırlardı:

“Ben yok, sen yok, biz varız!

Birbirimizi tamamlarız!”

Evet, yan yana değillerdi ama onlar kavuşma sevincini başka türlü yaşarlardı. Sonbahar geldi mi ikisinin de yaprakları dökülürdü yere. Rüzgârla karşı kıyılara uçuşan yapraklar birbirine karışırdı o zaman.

Özlemle sararan yapraklardı bunlar. Kendileri kavuşamasa da parçaları kavuşmuş olurdu böylece. Esintilerin tesiriyle yaprak yaprağa oynaşırlardı.

Bir kavuşma yöntemleri daha vardı: Gölgeleri, yaprakları, şiirleri, özlemleri, sevgileri suya dökülürdü. Irmak, vuslat yuvaları olurdu. Su aynasında beraber görünürlerdi. Sevinirlerdi!

...

Buna da razıydılar ama bu hal uzun sürmedi. Ormana bir oduncu geldi. Korkuyla titrediler. Eli baltalı adam, hangisini kessem acaba, diye bakınmaya başladı. Bir celladın gözleriydi gözleri!

Hem Zer hem de Sim, celladı kendilerine çağırıyorlardı. “Bana gel, beni kes! Bak, ben çok yaşadım!” diyordu Zer. “Ben tazeyim, beni kes, zorluk çıkarmam sana!” diye haykırıyordu, Sim.

Oduncu, ince ve kolay olana yöneldi. Henüz hayatının baharını yaşayan Sim'i kesti, devirdi. Taşısın diye attı ırmağa. Zer'in göklerde yankılanan feryadını işitmedi bile.

Zer, “Beni de, beni de kes!” dediyse de duyuramadı sesini. Giden sevgilinin ardından acıyla inledi.

Rüzgâra yalvardı o zaman. “Lütfen es!” dedi. “Hiç esmediğin bir güçle es! Fırtına ol!”

“Niçin?” diye sordu rüzgâr.

“Beni suya devir! Bak, o gidiyor!” dedi, Zer.

Durumu kavradı rüzgâr. Görülmedik bir hızla, şiddetle ve tutkuyla esti, esti, esti. Fırtına oldu.

Zer'in yıllanmış gövdesi dayanamadı bu fırtınaya, suya devrildi. Sim'in ardı sıra akmaya başladı. “Elbet bir yerde buluşuruz” diyordu. “Nasılsa aynı yöne gidiyoruz!”

Öyle de oldu... Yüze yüze bir kereste fabrikasının önüne vardılar. Adamlar geldi yanlarına, ikisini de ırmaktan çıkardılar. Kestiler, biçtiler, tahtalar haline getirdiler, depoya götürdüler.

Depocu üst üste koydu parçalarını. Aylarca kurudular orada, hayatlarından eser kalmadı. Duyguları ise dipdiriydi. Gece oldu mu fısıldaşıyorlardı aralarında.

Tek duaları vardı: Asla ayrılmamak!

...

Rahmetin tecellisi gecikmedi... Bir mobilyacı aldı tahtalarını, atölyesine götürdü. Güzel bir çalışma masası yaptı. Satmak için vitrine koydu.

Masanın içinde fısıldaşıyorlardı şimdi. “Bir olduk artık” diyorlardı.

“Bu masaya bir isim gerek” dedi, Sim.

Geceler boyu düşündüler.

“Simüzer” olsun dedi, Zer.

İki isim teke inecekti böylece.

“Olsun” dedi, Sim.

Vitrindeydiler. Caddede bir erkek ve bir kız gördüler. Hızlı yürüyorlardı, aceleleri vardı sanki. Birlikteydiler ama ayrı gibiydiler. Onların da aralarında bir ırmak mı vardı yoksa!

Gönül gönüleydiler ama el ele değillerdi. Bir sırları mı vardı acaba? Söylenmemiş sözler gibiydi erkek. Yazılmamış şiirlere benziyordu kız. “Bize benziyorlar” diye fısıldadı, Sim.

Aylar birbiri ardınca geçti gitti. Vitrindeydiler yine. Masanın üstünde bir gölge hissettiler, bir erkek gölgesi. O adamdı! Yanında “yazılmamış şiir” yoktu şimdi. Nerelerdeydi acaba?

Adamın gözlerinde hüzün vardı. Yüzü gülerken eşlik etmiyordu gözleri. Tebessümünü yitirmişti adam. Onu arar gibi ısrarla masaya bakıyordu. İçeriye girdi, pazarlık etti, masayı aldı, odasına götürdü.

Şiirler yazacaktı üstünde! Yazıyordu da... Sim ve Zer bu durumdan memnundular. Hayatsız bir yaşantıları vardı işte! Kupkuru bir hayattı bu. Olsun! Şiir yazıyordu ya adam, az şey miydi?

“Ona yardım edelim” dedi, Sim.

“Ne yapalım?” diye sordu, Zer.

“Ona bizi anlatalım! İşitsin de öğrensin sevgimizi. Belki bizim de destanımızı yazar.”

Gece konuşacaklardı. Hep gece konuşurdu onlar. Geceyi beklerse işitebilirdi adam. Konuştular da. Adam, gecelerde hiç mahrum kalmadı ilhamdan yana.

...

Birlikteydiler, mutlu olmaları gerekirdi ama değillerdi işte. Bir sızı vardı gönüllerinde, ince bir sızı. Yaşanmamış hayatlardan kalan bir boşluk gibiydi! Kötü evliliklere benzemişti bu beraberlik.

Böyle olmamalıydı...

Zer, derin bir ah etti. Kendi kendine konuşur gibi, “Nehrimizin kıyısında yan yana olsaydık!” dedi.

“Can cana yaşasaydık!” diye inledi, Sim.

Acı dolu sustular.

Dallarını, yapraklarını, kuş cıvıltılarını, yağmur şıpırtılarını, ırmak türkülerini, rüzgâr uğultularını hatırladılar. İç geçirdiler... Artık ne baharlar vardı ne de yazlar.

Şimdi kupkuruydular. Gözyaşı bile dökemeden uzun zaman ağladılar. Fısıldaşmaları dileklere dönüştü. Her gece bıkmadan usanmadan tekrar ediyorlardı.

Geriye dönüş imkansızdı, anlamışlardı ama ileriye gidiş mümkündü, bunu fark ettiler. Yalnız hatıralar yoktu ki, ümitlerle hayaller de vardı.

“Cennette olsak...” diyordu, Sim.

“Yan yana yaşasak…” diyordu, Zer.

“Önümüzden bir ırmak aksa...”

“Irmak bizi ayırmasa...”

“Dallarımıza kuşlar konsa...”

MERVİN / "BENİ ARARSAN BULURSUN"

2011-12-06T11:43:00.000+02:00

Okulda müzik dersimizin konuları da değişmişti. Eskiden “Değirmenci kırlarda gezer” gibi masum çocuk şarkıları söylerdik. Şimdi “Hitler bizim önderimiz!” gibi siyasi içerikli marşlar söylemeye başlamıştık. “Köhne dünya titriyor. Savaş bizi bekliyor. Zincirlerimizi kırdık! Zafer bizimdir artık! Tüm engelleri yıkacak, hiç durmadan ilerleyeceğiz! Bugün Almanya bizim, yarın dünya bizim olacak!” diye bar bar bağırıyorduk.
Okullarda, yollarda, meydanlarda trompet sesleri yankılanıyordu. Her yere büyük resimler asılıyor, büyük heykeller dikiliyor, büyük meydanlar kuruluyor, büyük binalar yapılıyordu. Kalabalık toplantılar, görkemli yürüyüşler düzenleniyor, heyecanlı nutuklar atılıyor, yer gök inliyordu. Güç gösterilerinin biri bitmeden öbürü başlıyordu. Güce tapınır olmuştuk.

1939 yılındaydık. Eylül ayına girmiştik. Petra ve ben evde oturuyorduk. Babam gazete almaya gitmişti. Bir süre sonra elinde gazeteyle geldi.

“Savaş başlamış!” dedi.

Büyük bir üzüntü duyuyordu bunu söylerken. Hiç memnun olmamıştı. Çok kaygılıydı. Babamın bu haline şaştım ama bir şey söylemedim.

Haberin ayrıntılarını hep birlikte okumaya başladık. Polonya, ordumuz tarafından işgal ediliyordu. Birliklerimiz yoluna çıkan her engeli devirerek hızla ilerliyordu.

“Bize daha fazla ayrıntı gerek” dedi Petra.

Üzülmüş gibi görünmüyordu. Bunu subay kızı olmasına verdim. Hemen radyoyu açtı. Saat başı haberler veriliyor, aralarında marşlar çalınıyordu.

Babam, odasına gitti. Petra, mutfakta yemek yapmaya başladı. Ben radyonun başından ayrılmadım. “Şanlı Alman ordusu Dantzig’i kurtardı. Hava Kuvvetlerimiz Varşova’yı bombalıyor…” diye başlayan haberler beni heyecanlandırmıştı. Haber aralarında söylenen marşlara büyük bir coşkuyla eşlik ediyordum.

Beni radyo başında gören babam yanıma geldi.

“Hadi bakalım, şu yangın kovalarını hazırla” dedi.

“Niçin?”

“Savaş tek yanlı olmaz da ondan.”

“Ne demek bu?”

“İngiliz Hava Kuvvetleri bizi her an bombalayabilir. Hazırlıklı olmalıyız.”

Hayretle baktım babama.

“Hamburg İngilizler tarafından bombalanacak öyle mi? Olacak şey mi bu!” dedim.

“Neden olmasın?”

“İsteseler bile ülkelerinden dışarı adım atamaz onlar.”

“Sen öyle san… Şimdi de politika uzmanı mı oldun!”

“Belli bir şey... Hem savaş Polonyalılarla bizim aramızda. Başkalarının karışmaya hakları yok ki.”

“Dünyadan haberin yok senin... Fransızlar ve İngilizler ilgisiz kalamazlar… Yakında tepemize binerler.”

“Onların da hadlerini bildiririz. Bizim ordumuzu kimse yenemez!” dedim büyük bir gururla.

Gür kaşları çatıldı babamın. Deniz mavisi gözlerini dikip baktı bana. Derin bir umutsuzluk vardı yüzünde. “Mervin, ben sana ne diyeyim... Seni elimden aldılar, canları ne isterse onu dayattılar. Ezberletilenleri tekrarlamaktan başka bir şey yapmıyorsun...” dedi.

“Kimler?” diye sordum.

Soruma cevap vermek yerine, “Hadi, söylediklerimi yap. Doldur şu kovaları!” dedi.

Nazilerden söz ediyordu babam, bunu o zaman anlamamıştım. Sevmezdi Nazileri, partilerine üye olmamıştı. Fikirlerini yanlış buluyordu. Fakat açıktan eleştiremiyordu. Büyük bir baskı vardı. Belki okulda gevezelik eder de başını belaya sokarım diye bana bile söyleyemiyordu düşündüklerini.

Rainhard memnundu durumdan. “Gördünüz mü çocuklar, on sekiz gün gibi kısa bir sürede Polonya bizim oldu. Büyük bir başarı bu. Şimdi sırada Fransa ve İngiltere var. Kahraman ordularımız elbet onları da yenecekler. Her şey kısa bir sürede olup bitecek” diyordu.

Bir yanda babam, bir yanda öğretmenim, ortada ben... Kime inanacaktım? Savaş çıktı diye üzülen, kaygılanan, korkan babama mı, yoksa savaşı öven, hiçbir şeyden korkusu yokmuş gibi görünen, bu özellikleriyle savaşçı atalarımızı andıran öğretmenime mi?

KOLAY, KISA, KEYİFLİ FELSEFE

2011-12-06T11:42:00.002+02:00

Evrenin özüdür, bilincidir, aklıdır insan. Sınırsızca isteyen, özgürce seçebilendir. Şu uçsuz bucaksız kâinat ağacının en ergin meyvesi olalı beri dur durak bilmiyor, var oluş nedenini bulmak için aranıyor.

Yollar var aklın önünde, her düşünür kendince bir çığır açmış arkadan gelenlere. “Gerçek benim!” demiş. Yaşantılarının, duygularının, mizacının gölgesi vurmuş felsefesine.

Her biri kendi yoluna, izine, izmine çağırmış seyircilerini. Birileri de katılınca filozofun sözüne; solo, koroya dönüşmüş, “ben” olmuş “biz”...

Ben veciz konuşmayı seven bir kitabım... Felsefenin özünü, özetini, temelini anlatıyorum sana... Filozofları tanıtıyorum tarih sırasına göre, yaşamlarından söz ediyorum. Temel düşüncelerini açıklıyorum kısaca...

Fakat önemli bir ayrıntı var bu anlatımda... Onların da birer “insan” olduklarını unutmuyorum... Öyle ya, soyut birer isim, birer düşünce makinesi değildi ki bu faniler. Doğdular, bebek oldular, büyüdüler, sevdiler, sevildiler, bazen mutlu oldular, bazen acı çektiler... Ve sonunda ölüp gittiler...

Bana “veciz bir felsefe tarihi” de diyebilirsin... İnsanoğlunun iki bin beş yüz yıllık düşünce serüvenini anlatıyorum bir öykü tadında. Sade, kıvrak bir anlatımım, yalın bir dilim var, bir parça aforizma havasındayım...

Oku beni… Adım üstümde, keyifli bir kitabım. Ve güven bana... Zira güvenilir kaynaklara dayanıyorum...

İmza: Kolay, Kısa, Keyifli Felsefe

(Tadımlık)

Sokrates (MÖ. 470-400)

Namı diğer, Sokrat... Yunan filozofu. Ciddi bir adam... Felsefesi, insan eksenli... Büyük bir dahi... Felsefeye yöntem fikrini o getirmiş... Diyalog yöntemini kullanır. Diyalogun birinci evresinde sorular sorarak muhatabının zihnini arındırır. Bir bakıma kendi fikirleri için yer açar. İkinci evrede, bilmeyen biri gibi davranarak yine sorular sorar. Böylece gerçeği karşısındakine buldurtur. Buna ‘ebelik yöntemi’ derler.

Her fırsatta insanları düşündürmeye çalışır. Biriyle konuşmak mı istiyor, hemen uzatır asasını, yolunu keser ve sorar: ‘Kimsin? Niçin yaşıyorsun? Hayatının amacı nedir?’

‘Sorgulanmayan hayat, yaşanmaya değmez’ der. Çok da alçak gönüllüdür. ‘Benim farkım, bilmediğimi biliyor oluşum’ sözü ünlüdür...

Hayatı bir hayli acıklı... ‘Gençleri yoldan çıkartıyor’ diyerek idama mahkûm ederler. İnfazda baldıran zehiri içirterek öldürürler.

Ölüme götürülürken gayet sakindir. Talebesine, ‘Krito!’ der, ‘Askulapyus’a bir horoz borcumuz var, lütfen öde.’

Sokrates geriye kitap bırakmadı. Felsefe âlemine mirası, erdemli bir hayat, Platon gibi dahi bir filozof ve bir de mahkemedeki savunmasıdır...

Savunma metninde geçen şu sözü düşündürücüdür: ‘Sözlerimin doğruluğunu kanıtlamak üzere yalanlanamaz bir tanık çıkartıyorum ortaya: Yoksulluğum!’

Gök gürültüsü!

Sokrates, ‘Evlenin, karınız iyi çıkarsa mutlu, kötü çıkarsa filozof olursunuz’ dermiş.

Kendisi huysuz bir kadınla evlenmiş, ‘Bunun huyuna dayanabilirsem hayatın güçlüklerine de dayanabilirim’ diyerek...

Karısı gerçekten de mendeburun biriymiş. Kocasını talebelerinin yanında bile azarlamaktan çekinmezmiş. Sabırlı Sokrates, onun her cefasına katlanırmış.

Karısı bir gün yine yerli yersiz konuşuyormuş. Filozof o sırada bir öğrencisiyle sohbet etmekle meşgulmüş. Karısına cevap vermemiş.

Kadın, bu kez bağırıp çağırmaya başlamış. Yine yanıt alamayınca bir kova suyu kocasının başından aşağı boca etmiş.

Sokrates, gayet sakin bir biçimde talebesine dönmüş, ‘Söylemiştim sana, ne zaman gök gürlese, ardından yağmur yağar’ demiş.

Haksız yere...

Sokrates ölüme götürülürken karısı yanı başında ağlıyormuş.

Sokrates, ‘Hatun, niye ağlıyorsun?’ diye sormuş.

Kadın, ‘Haksız yere ölüme götürülüşüne’ demiş.

Cevabı tam kendince vermiş Sokrates: ‘Haklı yere götürseler daha mı iyi olurdu?’

tartışma. Kesin olarak ispatlanmaya elverişli olmayan meseleleri tüm yönleriyle ele alıp karşıtlıkları dile getirerek inceleme yöntemi... Birbirine karşıt düşünceleri karşılıklı savunma...

diyalog. Karşılıklı konuşma... Hakikati bulmak niyetiyle iki kişi arasında geçen felsefi tartışma... İnsaflı tartışmacı, haklı çıkarsa sevinmez, çünkü yeni bir şey öğrenmemiş olur.

empati. Kişinin kendini bir başkasının yerine koyabilme yetisi... Bir kimsenin, muhatabı gibi hissedip düşünerek onu anlamaya çalışması...

HER ŞEY ANINI BEKLER!

2011-12-06T11:42:00.001+02:00

Huzursuzum. Büyük sınav beni bekliyor. Bir yandan okul, bir yandan dershane.Baskı altındayım.

Kötü rüyalar görüyorum. Üniversite sınavına girmişim mesela, sorular kazık geliyor. Yapamıyorum. Kan ter içinde uyanıyorum.

Sen rahatsın tabi. Sınav gibi bir derdin yok. Oku, yaz, uyu, oh ne ala! Ne zaman ben de senin gibi olacağım! Mutlaka kazanmam gerekiyor. Umutluyum gerçi, deneme sınavlarım süper. Kesin gözüyle bakılıyor kazanmama. Sorun, tercihlerde.

Babam örtülü bir biçimde baskı yapıyor. Tam bir işadamıdır. İşletme okumamı istiyor. Kendine yardımcı yapacak!

Teknik, ekonomik bilmem ne türü konuları sevmediğimi söyledim. Ben edebiyat ya da felsefe okumak istiyorum, dedim.

Dinleyen kim! Gereksiz buluyor bu alanları. Boş laf diyor. Bana sen lazımsın, diyor. Patron kızı patron olacak yani.

Kardeşim okusun işletmeyi, dedim. Yok, olmaz o, henüz küçük hem de gözü oyunda oynaşta dedi.

Haklı, durumu berbat. Notları çok kötü.Gerçi yurtdışında okumaya gönderir, ne yapar eder bir üniversite bitirtir ama çözüm değil.

Tartıştık biraz. İki gündür odama kapattım kendimi, kimseyle görüşmüyorum. Her akşam hem annem hem de babam kapıma geliyor, benimle konuşmak istiyorlar. Kaygılandıkları belli. Bırak kaygılansınlar! İnadım inat.

Bugüne kadar hep onların istediklerini yaptım. Ne dedilerse o oldu. Fakat bir nokta koymanın zamanı geldi. Büyüdüm artık. Kararlarımı kendim verebilirim. Bu hayat benim. Ben onların malı değilim. İşte bunu anlamıyorlar bir türlü. Konuşamıyoruz da.

Ben konuşmak isterdim küçükken, onların işleri başlarından aşkın olurdu, hep ertelerlerdi. Nihayet konuşmamayı öğrendim. Şimdi de niye konuşmuyorsun bizimle diyor, suçu bana yıkmaya çalışıyorlar. Yağma yok!

Hayır, benimle ilgili kararları onun vermesini istemiyorum. Gerçek anlamda kişilik sahibi olmak istiyorum ben. Özgür bir birey olmalıyım. Birileri belirlememeli yaşamımı, ben ne istersem öyle yaşamalıyım.

SENİ SANA BIRAKAMAZDIM!

2011-12-06T11:42:00.000+02:00

De bana, yağmur hangi dilde yağar? Yeryüzünün bitki kızlarına kim su emdirir? Kaç derecedir pişman bir kalbin ortasında yanan ateş? Toros dağlarında doğan Yörük kızının ilk feryadını kim işitir? Kimdir, annesinin kalbinde şefkat, göğsünde süt pınarı akıtan? Yılan niçin yutmaz yavrularını?

Söyle bana, dağ, deniz, ova nasıl sığıyor kafana? Hayalindeki dünyayı hangi gözünle görüyorsun?

Yağmur damlasının bomba tesiriyle titreyen gül nasıl kanar?

De bana, bir odunu yararak dünyaya gözlerini açan çiçekler için ispinoz kuşu hangi şarkıyı söyler? Mavi göklerde yürüyen bulutlar sana ne düşündürür?

Gece gökler var simsiyah, yüzünde yıldızlar gezer. Gündüz denizler var masmavi, içinde canlı gemiler yüzer.

Denize bakmaz mısın, baktınsa görmez misin? O dalgalı mavi perdenin arkasında olanı aklına getirmez misin?

Gözlerini asfalta dikerek yürürken görüyorum seni, başını kaldırıp da bakmıyorsun semaya. Sen bakarsan o da bakacak yıldız gözüyle, gülümseyecek ay yüzüyle.

Hayret makamına yüksel de bak, neler var cihanda? Gazetelere bedel şu âlemin sayfalarını oku da gör ne haberler var ötelerden?

Ne cevherler gizli sende ama işletmiyorsun. Ülfet etmiş alışmışsın, biliyorum sanıyorsun, düşünmüyorsun bile.

Ağzına bak, bir kelime fabrikası o. Sesleri kalıplara koyup uçuruyorsun havaya kuşlar gibi. Kelimelerin kanat çırpıyor hava âleminde, kulaklara konuyor, akıllara, gönüllere giriyor.

Bu kuşlar mana taşıyor, sevgi, korku, kaygı, neşe, müjde götürüyor. Gönülden gönle postacılık ediyor. Her konuşmanda besteler yapıyorsun. Ses sistemin de bir saza benzemiyor mu?

Beden bir saray, içinde efendi oturur, göz penceresinden bakar dünyaya. Sen de gör!

Etrafın harikalarla dolu... Uçak, sinekten utanıyor. Tren, kırkayaktan hayâ ediyor. Vapur, balinaya hayran. Robot, insana öykünüyor.

Hayretle bakmazsan, tavuk sadece tavuktur, bakarsan yumurta makinesi olur. Şu melek huylu koyun yalnız koyundur gözünde, görmek için bakınca bir süt fabrikası oluverir.

Bakarsan fark edersin güneşin hiç sönmeyen bir lâmba ve soba olduğunu. “Dünyanın ilk takvimi ay imiş meğer” dersin.

Ah alışkanlık! Nice harikaları sen perdeledin. İnsanı sen mahrum ettin hikmetten. Oysa düşünmek hayretle başlar.

SANA YENİ BİR DÜNYA GEREK!

2011-12-06T11:41:00.000+02:00

Çırpınıştır, arayıştır, buluştur, inanıştır insan. Bir değerler dizgesidir kısacası, kazanılması, yitirilmemesi gereken. Benlik yükü vurulu omzuna, bir tohum nasıl taşırsa ağacını öylece içinde taşıyor tüm varlıkların temel niteliklerini.

Gerçeği araması, bulması, düşünmesi ve inanması isteniyor kendisinden. Gerçi insan biçiminde geliyor yeryüzüne, ama görünüşte bir var oluş bu.

İnsan kavramının içini doldurması gerekiyor.

Düşünürler, her devirde evren, varlık, var oluş, hayat, insan, ölüm, güzellik, sevgi, toplum, yönetim ve daha nice konuda düşünceler üretmişler.

Her biri kendi yoluna, izine, izmine çağırmış seyircilerini.

Peki, nedir bu yolların özü, özeti, temeli? En fazla sayıda insanı etkileyen düşünce biçimleri hangileridir? Bilginin kaynağı, yöntemi, amacı ne olmalı?

Aynı konuda inancın sesi ne söylüyor? İşte bunlar irdeleniyor içimde, düşüncelerin gelişimi tanımlanıyor, bilgelerin zihinsel serüvenleri öyküleniyor.

Gerçeğe iki yoldan gidilir, sonra kesiştirilir bu yollar, varışları bir olur. Birincide, açar içine bakarsın, onu oluşturan parçaları gözden geçirirsin: Tahlil.

Fakat bu yetmez, tutar başkalarıyla karşılaştırırsın, aynı konularda söz söyleyenlerin görüşlerini işitirsin, benzedikleri ve ayrıldıkları noktaları anlamaya çalışırsın: Mukayese.

Düşüncen havada uçan bir tüy olmaz o zaman, bir zemine konar, bir konum bulur kendine, sen de duruşunu belirlersin böylece... Peki, senin duruşun ne, niçin öyle, düşündün mü?

“İnsan”ın öyküsünü anlatıyorum ben. Kendini bulma, bilme, tanıma serüveniyim, gerçek insan olma çabasıyım. Yaşananlardan arta kalan izlerdir, akıp giden zihin ırmaklarından sızıntılar, yangınlardan savrulan kıvılcımlarım.

Gerçeği aramak, bulmak, bilmek üzere yola çıkacak muhataplar arıyorum. İnsanlık merdivenini tırmanmak, kuşkulardan arınmak, inancını büyütmek isteyenlere sesleniyorum. Kendini olayların seline kaptırmak istemeyen insanlarla buluşmayı, konuşmayı, söyleşmeyi, dilleşmeyi, halleşmeyi umuyorum.

Bir düşün, kendine gidip kendine gelmek üzere hem yol hem yolcu olmak istiyor musun? “Evet” ilk adımdır benim yolumda, sürdür yürüyüşünü.

Kendin seni bekliyor!

SONSUZ HAYAT SENİ BEKLİYOR!

2011-12-06T11:40:00.000+02:00

Bir olay, bir varlık, bir kavram kendi kendine olumlu ya da olumsuz bir şey söylemez bize. Nesneldir bunlar. Ne korkutucu ne de sevindiricidirler. Onlara biz anlam yükleriz. Ben onun hakkında ne düşünüyorsam, o öyledir. Bendeki etkisi de benim zannıma uyar.

Kapalı konuşuyorum, farkındayım. Somut örnek olarak ölümü ele alalım... Bir yok oluş mu yoksa daha güzel bir dünyaya gitmenin aracı mıdır ölüm?

Can alıcı melek eli tırpanlı, insanı titreten acımasız bir cani mi, yoksa en kıymetli malın olan ruhunu alıp gitmesi gereken yere götüren güvenilir bir elçi midir?

Sen nasıl inanıyor, nasıl düşünüyorsan onların sendeki tesiri de öyle olacaktır. İnsan kendi aynasına yansıyan görüntülerin etkisi altındadır.

Diyelim, bir görüntü var karşında. Senin aynan kırmızıysa yansıması kırmızı olur onun. Sarıysa sarı, siyahsa siyah...

Evrendeki tüm olaylar, belirtiler, görünümler senin ruh aynana göre biçimleniyor, görünüyor. Gerçi onların bir hakikati var. İlahi isimlerden ibaret... Fakat bunu kabul etmeyip kendi aklını yeterli sanan göremiyor iç yüzünü.

Gelelim ölüm konusuna... Nedir ölüm?

Hayatın sönmesi, ömrün bitmesi, sevdiklerimizden ayrılma, kara toprak altına girme, yok olma, bir daha hiç yaşamama...

İşte sana bir görüş biçimi. Etkisi de buna göre oluyor. Korku, acı, düşünmekten bile kaçma, başını kuma sokup ölüm yokmuş gibi yaşama.

Bir başka görüş biçimi daha var. İnanan insanın görüşü... Ölüm, güzel bir dünyanın başlangıcı... Bizden önce dünyadan ayrılan sevgililere kavuşma imkânı... Kabir, aydınlık âlemlere açılan bir kapı... Sonsuz bir saadetin vesilesi...

Böyle inanan, buna göre düşünen elbette korkmuyor ölümden. İnancının derecesine göre ölümü özlüyor bile. Şu dünya zindanından bir kurtuluş gibi görüyor.

Ölüm hakkındaki düşüncelerini, duygularını güzel ifade etmişsin. Öbür yazıların da böyleyse iyi yoldasın demektir. Fırsat bulursam onları da okur, söylerim fikrimi...

SENİ SEVEN "BİR"İ VAR!

2011-12-06T11:39:00.000+02:00

"Sanal bir ortamda karşılaşmak, tanışmak... Garip ama güzel... Yazını okudum, düşündürdü beni. İçimde bir yerlere dokundu sözlerin...
Kimim ben, tanımıyorsun. Ben kendimi tanıyor muyum ki. Zamanla tanırsın elbette. Ben şuyum, ben böyleyim demek yakışıksız olur. Kişi kendine tarafsız bir gözle bakamıyor. Denedim ben, olmuyor.
Kendimi tanımlamak da ayrı sorun. Bir insanım işte.
Okul, sınavlar, arkadaşlar. Sürüklenip gidiyorum.
Bir söylence var ya hani, bengisu arıyor bir adam.
Ona yakın hissettim kendimi. Ben de bengisu arıyorum. Ölümsüz olmak için mi? Hayır! Ölümü özlüyorum bazen. Soruyorum, sorguluyorum.
Biliyor musun, sürekli kitap okurum ben, hem de küçük yaşımdan beri. Okuma merakım ortaokul yıllarında daha da yoğunlaştı. Bir kaza geçirmiştim, aylarca yatakta kaldım. Sürüyle kitap okudum o zaman. Kitabın, okumanın, edebiyatın tadını aldım.
İyi de oldu... Hayır, bir bakıma kötü oldu! Sorgulamalarımın bir nedeni de okumalarım çünkü. Ne güzel yaşayıp gidecektim ben de... Varsa yoksa felsefe. Bir de edebiyat... Delice bir okuma benimkisi.
İnanmakla ilgili konulara da ilgi duymaya başladım son zamanlarda. İnanıyor muyum, bilmiyorum. Bazen inanır gibi oluyorum. Genellikle iki arada bir deredeyim.
Yadsımıyorum belki ama tam olarak inanamıyorum da. Böylesi daha mı zor, ne dersin? O zaman büyük bir boşluk beliriyor içimde. Her şey anlamını yitiriyor birden.
Seninle tartışalım. Katlanabilir misin bana? Bir insanın ruhu ruhuma yakınsa, sorun yok. Dünyanın öbür ucundaki biriyle de uyuşabilirim ben. Bir uyuşum yoksa yanı başındaki kişiye bile yabancılaşıyor insan...
Yabancılaşma... Evet, beni iyi tanımlıyor bu kavram. Kalabalıklarda yalnızım. En zor yalnızlık bu olmalı. Sence de böyle değil mi?
Yaz bana, lütfen! Kısa olsun, ama olsun yeter ki. Zaten uzun söze tahammülüm yok. Sözün azını, konunun özünü arıyorum artık. Yazının kısası güzel, anlamlı olursa... Dili yalın olsun. Anlayabileyim...
Bir de utanmadan sınırlar çiziyorum sana! Ne ayıp! Ama başka türlü iletişim kuramayız ki. Hoş gör...”

ALBERT CAMUS

2011-12-06T11:38:00.000+02:00

İster paylaşın düşüncelerini, ister paylaşmayın, elinizde olmadan sempati duyarsınız ona. Bunun önemli sebeplerinden biri, belki de en başta geleni, samimiyetidir. Camus, her ne söylerse söylesin kalbini koyuyordu içine. Önyargısız bir biçimde konuları sorgulamaya çalışıyor, her türlü düşünceye saygı duymayı biliyordu. Bir fanatik değildi. Çile çekiyordu, arayıp da bulamamanın acısıyla kıvranıyordu adeta.
Sürekli insan kavramına vurgu yapıyor, soyut bir insan savunusundan daha öte, somut olarak da, her durumda, insanın ezilmesine, hiçe sayılmasına, kepaze edilmesine tepki gösteriyordu.
Okuyan herkes, onun yazılarında, kendinden bir parça buluyordu, bir vicdanın samimi sesiydi onun sesi, kişinin iç savaşımlarını dile getiriyordu. Vardığı noktaları benimsemesek de arayışlarına katılıyorduk, insanın arayışlarıydı bunlar, yani bizim. Önemli olan aramaktır, kimi bulur, kimi bulamaz, ama arayana her zaman saygı duyulur.
O, arıyordu, bir yerde duramıyordu, çağın bunalımını yüklenmişti, ayaklar altında ezilen, soyut ideolojiler uğruna kurban edilen milyonlarca insanın sorumluluğunu taşır gibiydi sırtında. Bir de, çağının insanlarının, özellikle kendi neslinin duygularını dile getiriyordu. Kendisi de söylüyordu bunu, “Sen umutsuzsun, umutsuz bir düşünce insanı karamsar yapar, saçma da ne demek oluyor!” diyenlere, “Ben, sokakta bulduğum bir gerçeği yazıyorum” diyordu.

BENİ YALNIZ SEN ANLARSIN

2011-12-06T11:30:00.000+02:00

Önce sevgi dolu, sıcacık, sarıcı sesini sevdim, sonra ışıl ışıl gülümseyen yüzünü. Kendimi bildim bileli yaz tatilleri için bize gelir, aylarca kalırdı. Yaşı kırka yakındı o zamanlar ama yine güzeldi, yine alımlıydı.

Çok küçükken ismini telaffuz edememiş, “Bade” demiştim, bu da onun hoşuna gitmişti. “Bade de bana. Bade demeni seviyorum” demişti. Canıma minnet!

On sekizinde çekilmiş bir resmini göstermişti bana, tıpkı sinema yıldızlarına benziyordu. Hülya gibi, Filiz gibi, Türkan gibi... “Bade, bu resim benim olsun mu?” demiştim. “Olsun” demiş, yanaklarımdan öpmüştü.

Hala saklarım. Ben hiçbir resme bu kadar bakmadım… Resimler yaşlanmıyor… Hafifçe gülümsemiş, yanaklarında iki noktacık… Nasıl da güzel!

Her güzelin talihi güzel olmuyor. İki kez evlenmiş. Bahtı yâr olmamış. Birinci eşi bilmem ne suçuyla hapse düşmüş, ikincisi bir araba kazasında ölmüş. Yüzü gülerken bile gözlerinin derinliklerinde bir hüzün okunurdu. Anne olamamıştı. Gözünde iki damla yaşla beni kucaklardı.

Ne dese yapardım. Oysa aksi bir çocuktum, hırçındım, inatçıydım. Banyodan nefret ederdim mesela. Beni zorla yıkardı annem. Sen misin zorlayan! Yarı çıplak sokağa fırlar, yerde yuvarlanır, kendimi eskisinden beter kirletirdim.

Bade zorlamazdı, tatlı sesiyle “Hadi bakalım banyo zamanı” demesi yetiyordu. Banyo faslında masallar, hikayeler, hatıralar anlatırdı bana.

Derin kara gözleri, uzun kirpikleri, beyazlı pembeli teni, yumuşacık elleriyle ruhumun sılası olmuştu Bade. O varken başkası yoktu benim için.

Kalabalıklarda, başkalarıyla birlikteyken ben hep onu seyrederdim. Arada bir farkına varır, bana bakıp gülümserdi. Kalbim kanatlanırdı o zaman...

Baba tarafından uzak akrabamızdı. Geldi mi ne yapacağımı bilemezdim. Gitti mi her yer boşalırdı. Günlerce içime kapanır, kimselerle konuşmaz, arkadaşlarımın tüm ısrarlarına rağmen oyuna katılmazdım. Bir tutku, bir karasevda idi benimki...

Sonra, niçin bilmem, gelmez oldu. Onu yıllarca bekledim. Babama, anneme sordum gelecek mi diye. Gelmeyecek, gelemiyor dediler. Beni götürmeleri için yalvardım, olmadı. Gelip beni bulmasını bekledim yıllar yılı. Gelmedi, belki de gelemedi.

Zaman durmuyor… Okullarımı sırasıyla bitirirken onun hayali hep yanımdaydı. “Nerededir, kiminledir, ne yapıyordur?” diye düşünmeden edemiyordum.

Günlerden bir gün onu aramaya karar verdim. İçimden bir ses, “Bulamayabilirsin. Daha fenası, bir mezar taşıyla karşılaşabilirsin” diyordu.

“Bunu aramadan bilemem” diyerek susturdum bu umutsuz sesi. “Her arayan bulamaz lakin bulanlar arayanlardır” dedim, başladım izini sürmeye.

Efsane kadın, bekle geliyorum!

Onu tanıyabilecek kimselerle konuştum, her söyleneni not ettim. Yaşadığı şehri öğrendim. Hakkında kırık dökük bilgiler edindim. Bir halı tüccarıyla evliymiş. Kocası zenginmiş amma çok yaşlıymış, belki de ölmüşmüş...

Bindim bir otobüse, gittim. Sordum, soruşturdum, uzun aramalardan sonra evini buldum.

“Zavallı kalbim” çırpınadursun, ben zili çaldım.

Kapıda zayıf bir kadın belirdi. “Buyurun” dedi.

Sesi, edası onu hatırlatıyordu ama…

“Bağdat Hanımı aramıştım” dedim.

“Benim “ dedi.

Zaman hükmünü yürütüyor… Narin beli bükülmüş, zifir saçları ağarmış, nergis teni sararmış, gözlerinin feri sönmüş bu kadın o olabilir mi?

İsmimi söyledim. Düşündü, çıkaramadı. Babamın, annemin adlarını söyledim o zaman. Hatırladı. Canlandı birden. Gözleri ışıldadı. Bana bir daha baktı, sonra bir çığlık attı:

“Canııııımmm!”

Sımsıkı sarıldı bana, yanaklarımdan öptü.

Elimdeki gül demetini verdim.

Misafir odasına buyur etti... Karşılıklı oturduk… Bana bakmaya doyamıyordu. Eski günleri hatırlamanın yangını sarmıştı yüzünü. Konuşuyor, soruyor, ağlıyor, gülüyordu.

Özürler diliyor, “Seni hatırlayamadım! Ne ayıp! Kusuruma bakma yavrum, yaşlandım artık” diyordu. Israrla yemek yedirdi. Çay yaptı. Meyveler, çerezler, pastalar koydu önüme.

Yalnızdı. Zor yürüyordu. Çok hastalıklar çekmiş, ameliyatlar geçirmiş. “Amcan da gelir birazdan” diyordu. “Ne yapayım ben amcamı, bana sen lazımsın” diyemedim. Anlattıklarını acımı perdeleyen bir gülümsemeyle dinliyordum.

Zavallı kalbim ne kadar harap...

Hani, mesut günler geçirdiği bir evin yıkıntısıyla karşılaşır ya insan... Sesi yine sıcaktı, yine samimiydi, yine sevgi doluydu ama tınısında derin bir hüzün vardı.

Ben de bir şeyler söylemek istiyordum ama dilime gelen her söz anlamını yitiriyordu... Zaman sanki bir rüzgâr... Gülün ömrü az olur... İçimde buruk acı... Ah bu şarkıların gözü kör olsun! Bade, hayalimin kadını, sen nasıl... Nasıl…

İçimde bir deniz kabarıyor... Duygularım dalgalanıyor... Med vakti... Dalga büyüyor... Dil yetmeyecek, sözler kifayetsiz... Yanına gittim, önüne oturdum, başımı dizlerine koydum. Gözlerimde yaş... Görmesin, üzülmesin…

Saçlarımı okşuyor ve susuyor. Susulması gereken halleri ondan daha iyi kim bilebilir ki...

Uzunca bir sessizlik... Neden sonra yüzüne baktım, yanakları ıslanmıştı. Fakat huzurluydu. Tutkusu dinmişti. Kaderine teslim olmuş insanlara özgü bir sükunet vardı gözlerinde.

İzin istedim.

Gitmeyeyim diye ısrar etti.

Kalamazdım. Bu kısa zaman bana yetmişti. Bazı anlar vardır bir ömre bedel. Şiir kısa olmalı. Rüyalar da kısadır… Ellerinden son kez öpüp ayrıldım...

Şimdi kim bilir hangi kabristanda yatıyor. Hiç eskimeyen yüzü gözümün önüne geliyor bazen. Yaz yağmurundan sonra güneş altında ışıldayan bahçelere benziyor bu yüz. Ve ruhumu sımsıcak saran sesini işitir gibi oluyorum...

Ah Bade! Önüme çıkan her kadını seninle kıyasladım. Ömrümce hep adım adım, her yerde seni aradım…

YAZAR OLMAK İSTİYORUM!

2011-12-06T11:16:00.000+02:00

Bu kitabın ilk metnini yıllar önce yazmıştım. Büyük ilgi gördü, sevildi, benimsendi. Üst üste defalarca basıldı, yayımlandı. Bu vesileyle okullara davet edildim, konuyla ilgili seminerler verdim. Benimle iletişim kuran yazar adaylarının sorunlarını dinledim, yardımcı olmaya çalıştım. Seyahatlerim esnasında, özellikle Batıda editörler, yayıncılar ve yazarlarla tanıştım, konuştum. ‘Yayın danışmanı’ olmam hasebiyle yayıncılık alanını da tanıma imkanı buldum. Deneyimlerim, gözlemlerim ve izlenimlerim epeyce birikmişti. Kitabın yeni basımı yapılmadan önce metni bu gözle elden geçirdim, bazı bölümlerini yeniden yazdım. Kitabı yenilerken, yazar olmak niyeti gütmeyen ama kendini yazarak ifade eden insanları da göz önünde bulundurdum. Zira günümüz dünyasında yazılı iletişimin önemi sürekli artıyor. Her el ister istemez kalem tutuyor. İnternet yazışmaları iş hayatının vazgeçilmez bir parçası haline geldi. Düşüncelerini etkin bir yazı diliyle anlatabilenler, hayatın her alanında daha başarılı oluyorlar. Muhtevası yenilenen ve zenginleşen kitabımın, yazar adaylarının yolunu aydınlatmasını ve eli kalem tutan herkese, özellikle öğrencilere yararlı olmasını diliyorum.

BİR GİZLİ HAZİNE İDİM...

2011-12-06T10:14:00.000+02:00

Allah var idi ve yanı sıra başka varlık yok idi. Ne zaman, ne mekân, ne hareket, ne melek, ne şeytan, ne de insan.

Rab, bir kenzimahfi idi. İsimleri ve sıfatları ve şanları hep ezeli idi. Bilen de kendisiydi, bilinen de.

Ve sonra cemal ve kemalini eserlerinde bizzat görmek istedi. Hadsiz kudretiyle isimlerini tecelli ettirdi.

‘Kün!’ emrini verdi, yokluk aynasında varlık nurunu parlattı, adına ‘kâinat’ dedi. “Bir gizli hazine idim, bilinmek istedim” buyurdu.

Yıldızlar, güneşler, gezegenler, aylar, melekler, cinler, şeytanlar, bitkiler, hayvanlar yarattı. Kâinat sarayını nadide eserleriyle donattı.

Ve sınırsız güzelliklerini göstermek de istedi. Kâinat sergisini seyretsin de Rabbini tanısın diye en güzide eseri olan insanı var etti. İsmine “Âdem” dedi. Kadrini âleme bildirmek üzere melekleri secde ettirdi.

Zaman ilerledi, dünyayı “Âdem”lerle doldurdu, onlara “adam” dendi. Ki nisyanı sebebiyle “insan” dahi denilmiştir.

Varlıklar görünür olmadan evvel ilminde var idi. Kim, ne, ne zaman, nerede, nasıl olacak bilirdi, buna “kader” dedi.

Kader kitabında yazılı olan her bir şeyi kudretiyle görünür âleme getirdi, buna “kaza” dedi. Kaderde olan bazı hükümleri rahmeti icabı affeder oldu, buna “atâ” dedi. Ki atâ onun ihsanındandır.

THE ETERNİAL LİFE AVAİTS YOU!

2011-07-01T22:19:00.002+03:00

A book that relieves you from the fear of death.....
....
You are an intelligent person..... One who reads, thinks, and wants to understand the meaning of life.... Your mind just won’t settle down..... You have questions, interrogations....
You don’t want to be just anyone. You ask “Who am I? Why am I in this world, where am I heading, What will happen after death?”
You can’t live without thinking... You can’t stop the voice of your heart...
I know, sometimes you can’t even fit into this world.... The wings of your heart touch the skies..... You believe with all your heart that an eternal life awaits you ...
You need a book which talks in your language, that has answers for all your questions, a book that “is as free as you”.... What do you say, it seems to me that we could be good friends...

WHERE ARE YOU?

“Some nights I wake up from my deep sleep. My room is pitch black. I start to think. My death comes to my mind. I get up and turn the lights on. I don’t feel like sleeping. I don’t want to lie but I am very scared of death. Thinking about it gives me so much pain…

Oh just how I would have wanted to be prepared for death! I’m scared, it’s not like I can help it. I guess my faith is not enough. Sometimes I face death but this takes only a little while. After a while I forget everything. My fears start once again.

Even thinking about the concept of non-existence gives me deep pains. Just think about it, my mother, father, siblings are all going to perish away. I too am going to be wiped away from existence. How can I not exist! Yes, I want to believe! What do I have to lose if I believe anyway. If only I didn’t have these doubts which eat away at me.

Man dies, it is the inevitable end. It is so difficult to accept this. There’s nothing to do about it, it will happen, I know… How does man die, what does he see, where does he go, who does he come across, I always think about these. A man with a scythe in his hand, a hood on his head and a black cloak over him… This is what the word death means for me…

Sometimes I see old people and say ‘she’s better off dead’ deep down. Why do they live… But then I regret it and say ‘I am so evil!’, and feel so guilty about it. Sometimes, in my opinion, death seems like a way out. I don’t know if I would want to die if they said, ‘Come on die then’. My mind is so confused…

A girl from our neighbourhood died. She was the same age as me. She just went at the most unexpected time. You know how there’s the assumption that only old people die or people age then die, I thought like this too. Of course, if you call this thinking. However, this sudden death hit me out of nowhere.

I have heard so many things about it that even remembering it scares me to death. I tried not to think about these things for a long while. I ignored conversations about it. I just don’t understand how you can be so comfortable. If only you could give me the formula to it and comfort me too…

Had I told you, I have a crazy passion for reading. I have an old photograph collection. And I also write poetry, essays, and stories on the side. I also need your advice on this topic too, meaning on the topic of writing. Can you help me? I can sometimes send you my writings. Criticise it… I trust you…”

SHORT, EASY, FUN PHİLOSOPHY

2011-07-01T22:18:00.004+03:00

Read Me!
Man is the essence, conscious and mind of the universe. He is the one who can want without any limits and choose freely. Since he has become the most mature fruit of this eternal universe, he does not stop at anything and has been searching ever since for the reason of his existence.
There are paths before the mind and every single thinker opened a new path in his own way for those who followed him. And each has said, “Mine is the truth!”.
The shadows of their lifestyles, emotions and dispositions have reflected onto their philosophies. Each of them called their audiences to their own path and way. And when some would agree with the words of the philosopher then alas, they would all sing “we” instead of “I” in chorus…
I am a book which loves to speak succinctly… I am telling you about the essence, summary, foundations of philosophy… I am introducing the philosophers according to their chronological order and talking about their lives. In short, I am explaining their fundamental thoughts…
However, there is a very important detail in this explanation… I keep in mind that they too are a “human being”… Of course, these mortal beings were not just an abstract name or a thought machine. They were born, they were babies, they grew up, they loved, they were loved, sometimes they were happy and sometimes they experienced pain… And finally, they all met their death and passed away…
You may also call me “a succinct history of philosophy” too… I am talking about mankind’s two thousand and five hundred year thought adventure in the style of a story. I have a simple, quick explanation, a simple language and have the atmosphere of a part of aphorism…
Read Me… My name is there before you, and I am a fun book. And trust me… I am based on authentic resources…

Signature: Simple, Short, Fun Philosophy

The Sophistic Logic

An intelligent sophist student goes up to his scholar and says:

“I want to take lessons from you and be a lawyer. But I do not have any money to give you. If you accept to teach me then let’s execute a deed, and I will pay you back with the money that I will earn from the first case which I will win in the future.”

“Ok” says the man, “you will give my fee for teaching from the first case which you win.”

They write up a contract and sign it. The teacher teaches him. The student becomes a lawyer. He works on so many cases but does not pay his debt. The scholar sues his student. As soon as the court commences, the scholar stands up and says:

“The hearing of this case is inappropriate. A decision should quickly be made. Because I have a case with my student. He was meant to pay his debt with the first case he won. He says that he still has not won any up until today. Fine, but we are at court right now and this is a case. If he wins this case, he will pay as he has won it, and he will pay if he loses too.

So there is no point in this trial!”

Is there anything to be said?

The student stands up:

“Yes, I took lessons from my teacher.” He says. “All of his talent is to play legerdemains. That is his only talent. I too believe that there is no point in the continuation of this trial! As, if I do win, I will not pay because I will grant the right not to pay, and if I lose, I will not pay because I couldn’t win the case, so as a result of the contract I will not pay either way!

Just Jot It Down, I’ll Understand…

Sophism. The art of putting forward conflicting information which seems true on the surface as a result of it being ordered in accordance with the rules of logic… Sophistry…

Relativism. The understanding which claims that there is no objective truth which changes from one person to another and that the truth depends on the persons, times and places…

Sophistry. Comparison formed from wrong offerings, deceptive paralogisms… For instance, the following comparison is sophistry, “A thing which is rare is valuable. A crippled horse is rare. Therefore, a crippled horse is valuable”. There is a deception here, but where? Let’s take a look… The first offer is deceptive. One ought to quickly object to it and say “Every thing which is rare is not valuable”. If you cannot see this fine line, then you will be deceived. The difference between a real dialectician and a sophist is this: A dialectic will draw a circle, will shoot and will hit its target. The sophist will shoot, will hit a point, and then will put the sharp end of the compass on the point and draw a circle, and thus will have hit the target!

Socrates (B.C. 470-400)

A Greek philosopher. A serious man… His philosophy is based on man… He is a great genius… He had brought the idea of method into philosophy… He uses the dialogue method. During the first stage of the dialogue, he asks questions in order to cleanse the mind of his respondent. In a way, he opens some space for his own ideas. During the second stage, he asks questions acting as though he does not know. As a result, he makes the person across him find the truth. They call this the “questioning method”. The rumour is that apparently Socrates had learnt this midwifery method from his wife… His style is slightly sarcastic but this is a sarcasm which does not look down at it…

At every chance he gets he makes people try to think. If he wants to talk with someone, he would quickly draw out his stick, stop the person and ask: “Who are you? Why do you live? What is the purpose of your life?” He is very modest too. His saying, “My difference is that I know that I know nothing” is very famous…

His life is pretty tragic… They sentence him to death as they say “he is corrupting the minds of the youth”. He is calm as he is going to his death and he says the following to his student, “Crito, we owe a cock to Asclepius, please don’t forget to pay the debt”. And he is murdered as he is made to drink the hemlock poison…

Socrates did not leave any work behind him. His inheritance for the world of philosophy was his virtuous life, a genius philosopher like Plato and the text of his defence at the trial… These words of his, stated at the trial, is beautiful: “I bring forward a witness which cannot be refuted in order to prove the truth of my words: My destitution!”

Thunder!

Socrates used to say, “By all means marry, if you get a good wife, you’ll be happy. If you get a bad one, you’ll become a philosopher.” He himself had married a disagreeable woman and said “If I can stand her character then I can stand the hardships of life too…” His wife was really difficult. She wouldn’t even be ashamed to put his husband down before his students. Socrates was a patient man. Apparently one day his wife started to talk in an inappropriate manner. The philosopher was talking with his student at that time. And the woman started to scream. And when she still couldn’t get a reply she emptied a bucket full of water down her husbands head. Socrates, in a very calm manner turned to his student and said, “Whenever there is a thunder, there always comes rain afterwards”.

What Has Socrates Said…

An unexamined life is not worth living.

To truly know a thing is possible by understanding it.

While an ignorant man is his own enemy, how is it expected that he be a friend to another.

There are four features in a good judge: To listen in courtesy, to speak intelligently, to think carefully and to decide impartially.

Worthless people live only to eat and drink, people of worth eat and drink only to live.

The only absolute is within virtuous knowledge. Virtue is learnt. People are evil because they do not know. Virtue is one, it cannot be broken, it cannot be separated. Virtue is for one to know himself.

The purpose of life is virtue. While virtue is to be kind to all.

Just like how grass covers the ugliness of the soil, sweet talk too covers the mistakes of man.

The way to understand a thing well is by trying to explain it well.

To do injustice is more painful than suffering injustice.

I am a citizen of the world. (Socrates)

For no reason…

Socrates’ wife was crying right beside him when he was being taken to his death.

Socrates asked her, “Why are you crying?”.

The woman said, “Because you are being taken to death for no reason”.

Socrates answered in a style peculiar to him: “Would it have been better if there was a reason for it?”.

THERE IS 'ONE' WHO LOVES YOU!

2011-07-01T22:16:00.003+03:00

“To come across and meet in a virtual world… Weird but nice… I read your writing, it made me think. Your words touched some place inside of me…
You do not know who I am. It’s not like I know myself either. Of course, you will get to know me in time. It would be wrong to say I am like this. One cannot look at one’s self objectively. I have tried it, it just doesn’t work that way.
Defining myself is also another problem. I’m just a human being. School, exams, friends. I just drift away with it all.
I read one of your essays. It made me think. Your words touched some place inside of me.
You know there’s a legend where a man looks for the water of life. I felt so close to that. I too am looking for the water of life. Is it for immortality? No! At times, I miss death. I ask, I question it.
You know, I always read books since I was a little child. My interest in reading became even more intense during my high school years. I had had an accident, and I was bedridden for months. I had read tonnes of books during that time. It was at that time that I tasted the beauty of a book, of reading and literature.
It was great… But it was also bad in a sense! Because one of the reasons for my questioning is because of my readings. I could have also just lived a normal life too… But now everything is just philosophy for me. And literature… Mine is a kind of obsessional reading.

Lately, I have also been interested on the topics about believing. I do not know if I believe. At times, it feels like I do believe. Generally, though, I am stuck in a tight situation.
Maybe I don’t reject it but I don’t completely believe either. Is this even harder, what do you think? Right at that moment, I feel a great emptiness appear inside of me. And everything suddenly loses it’s meaning.
Let’s discuss this with you. Could you be able to put up with me? If a person’s soul is close to my soul, then there is no problem. I can even get along with someone from the other end of the world. If there is no connection with one who is right there beside you, one becomes a complete stranger…
Becoming a stranger… Yes, this really defines who I am. I am all alone in the middle of crowds. This must be the hardest loneliness. Don’t you think so?
Write to me, please! It can be short, as long as you write something. I don’t have any patience for long words anyway. Now I am only looking for the shortest of words and the core of all issues. The shortest of writings are the most beautiful, if of course, it is meaningful… Let its language be simple. So that I may understand…
Look at me, I’m putting boundaries on you without any shame! How impertinent of me! But how else can we communicate. Please understand…”
…
Ok…

BEACH…

“I’m on holidays now… I’m not listening to the radio, I’m not watching TV, I’m not even reading books. I grabbed my computer so that I could read your messages and reply to you.

There are mountains of smokey peaks behind me and a choppy sea before me. A few ships are sailing by in a distance. And boats closer by. It’s pretty quiet here…

The weather is slightly cold but I still went outside. I walked towards the beach. I saw someone sitting there. I’m a bit of a brazen, so I said ‘Hello!’ and sat next to him. He quietly said ‘Hello!’. He looked at me then quickly moved his eyes away. He was a coy, shy young man who loved to bury himself in his own world… This way my first impression.

He was studying at university and with his mother’s insistence came for a holiday too. He had slacks and a linen shirt on. He had folded up the sleeves of his shirt. He had short hair and a very fine moustache just above his lips. His moustache surprised me. I don’t know, at that age and he had hardly any facial hair too…

Anyway, of course that’s up to him. He had a cornelian ring on his finger and was constantly playing around with it. He was watching the sea and was not even looking at me while I was talking. Even when he was answering me too. He had an attitude like he was saying, ‘Where did she come from!’. I wanted to chat but he quickly got bored, and he wanted to end talking all of a sudden. It seemed as though he was scared of me.

Apparently he was going to stay here for about a month. Well, I guess I won’t be alone. Maybe he will open up in time, and will speak. He didn’t really make it obvious but I think he is a religious person. If not often, I had actually seen those like him. He is not going to get away from me, I will make him talk…

This is it for me, for now… People may think: why would a beautiful girl full of life ask questions about life. Someone like her would only be interested in enjoying life. When you start to ask questions like, ‘What is the meaning of life, where did I come from, what will happen after death?’, the only answer you will get is, ‘Are you crazy?’. Or they might say, ‘Did you have a fight with your boyfriend!’. They cannot imagine that normal people too can question life… Well, it’s not like I care!

So, what do you think, do you think the boy with the slacks will look at me in the face and talk with me?.”

…

Even if he does not want to speak, I have no doubt that you will make him talk. He might fear the possibility of being impressed by you. Always speak to him with your human side. First, be a human then a woman… Your narration of your holiday impressions is very nice. I would like to hear more.

LİFE İS BEAUTİFUL WHEN ONE LOVES!

2011-07-01T22:15:00.005+03:00

If you are the type who enjoys small details, curious about the colourful, inspiring lives of others, and if you want to read a book with a true Mediterranean soul, then this is for you!

Short Stories
ISBN : 9756107362
200 pages
Ebat : 11,5 x 21 cm.

SIMUZER...

The big plane tree was on one side and the small plane on the other side. A river streamed between them. They were as close to one another as a river but also far away from one another as a river too.

The big plane was mature, in full bloom, experienced and his name was Zer. While the small plane was young, lively and her name was Sim. They had called the river, which had parted them, “Firak”.

It was like there weren’t any other trees around. They would only see, love, miss and want each other.

They would adorn themselves in spring, leaf out in summer, fade in autumn and undress in winter. To sprout and leaf is from their desire to unite, and to yellow and fade is from the pain of separation. When there is snow, storm or frost, Zer would be upset for Sim, and Sim would get worried for Zer.

They only had one wish: to reunite! They had no feet to run to each other, or wings to fly to one another. If one could have at least crossed the river! No, this was impossible.

“If only we could be side by side!” Zer would say.

“If only we could live together! Sim would say.

When the sun started to lighten up everywhere, they would get so happy and when it set they would get upset. In actual fact, the darkness was no hindrance for them. They would build fanciful hopes until morning and see dreams.

They would watch the moonlight at night. This common sight would give them the feeling as if they were looking at each other. It was much more easy to dream when they were looking up into the sky.

“The shining moon!” Zer would say.

“Shared by both of us!” Sim would complete his words.

Actually, they would communicate without talking too but from time to time they would speak as well. The wind was their confidant. It would carry their whispers. They would take poems, deep sighs and outcries of longing from one side to the other.

“I wish I was there next to you!” Zer would say.

“I wish you were here next to me!” Sim would say like an echo.

And there were the birds too! The birds who were so understanding. They would come, nestle in their branches, sleep in their arms and they would be a mother and father to them. The birds were the postman of the trees which sighed deeply.

Sometimes they would send one another letters, they would send leaves for one another. The wind would work like a courier then. Zer’s leaves would fly to Sim, and Sim’s pages would settle on Zer.

Sometimes what was carried was music and sometimes a poem. They would say words of love, longing and separation to one another. They had a secret. They wouldn’t say what it was but would share it in the most intense way.

“I’m with you!” one would say.

“You’re with me!” they other would say.

They were like a word and meaning. Maybe, on the face of it, they looked separated but in reality, they were one. They believed in this, but they still couldn’t help themselves from burning with the desire to reunite!

“You’re big and I am small” Sim would say with her fragile voice. “You’re spring, and I am summer” Zer would say. Then, both of them would shout:

“There is no you, and no I, but what exists is us!

We complete each other!”

Yes, they weren’t side by side but they used to live the joy of reuniting in a different way. When autumn would come, both their leaves would fall. Then, the leaves, which flew from one side to the other with the wind, would meld.

These were leaves which would yellow with longing. Even though they themselves wouldn’t reunite, at least their parts were. With the affect of the breezes, they would play about from leaf to leaf.

They also had another way of reuniting: their shadows, leaves, poems, longings, loves would fall in the water. The river would become their home of reuniting. They would be seen together in the mirror of the water. Then they’d be so happy!

...

They were content with this too but this state wasn’t to last for long either. A woodcutter had come to the forest. They shook with fear. The man with the ax in his hand started to look about thinking which one should I cut down, I wonder. His eyes were the eyes of an executioner!

Both Zer and Sim were calling the executioner to themselves. “Come to me, cut me down! Look I have lived a long time!” Zer was saying. “I’m young, cut me down, I won’t cause any hardship for you!” Sim would cry.

The woodcutter headed towards the thin and easy one. He cut down Sim who was still living her youth, and he knocked her down. He threw her in the river so that it would carry her. He never even heard Zer’s outcry, which had echoed in the skies.

Even though Zer said “Cut me, me too!” he just couldn’t get him to hear it. He wailed with pain after his beloved one.

He then begged the winds. “Please blow! Blow with a strength which you have never blown with before! Become a storm!” he said.

“Why?” asked the wind.

“Knock me down to the river! Look, she’s going!” said Zer.

The wind understood what was going on. With a speed, violence and passion, which was never seen before, it blew, blew, blew. It became a storm.

The aged trunk of Zer could not stand this storm, and was knocked down into the water. He started to flow behind Sim. “We will eventually reunite somewhere. We are going towards the same way!” he was saying.

And that is exactly what had happened… They came before a timber factory as they swam. Men came next to them and pulled them out of the river. They cut them, sheared them, made them into wood and took them to the depot.

The man at the depot stacked their parts on one another. They dried their for months and there was no trace of life left of them. Yet, their feelings were still alive. When it was night, they would whisper amongst themselves.

They had only one prayer: To never part!

...

The manifestation of mercy was not late… A furnisher bought the wood and took them to his workshop. He made a beautiful study table. He put it on the display case to sell.

Now they were whispering to one another in the table. “We have now become one” they were saying.

“This table needs a name” Sim said.

They thought about it for nights.

“Let it be Simuzer” Zer said.

Thus, two names were going to become one.

“Let it be” said Sim.

They were in the display case. They saw a boy and a girl on the street. They were walking fast like they were in some kind of hurry. They were together but looked as though they were separate. Or did they have a river between them too!

Their hearts were together but their hands weren’t. Did they have a secret? The boy seemed like words which were never told. The girl looked like poems which were never written. “They look like us” whispered Sim.

Months followed one another. They were on the display case again. They felt a shadow on the table, a shadow of a man. It was that man! The “unwritten poem” was not with him now. Where was she?

There was sadness in the man’s eyes. While his face was smiling, his eyes were not accompanying it. The man had lost his smile. He was looking at the table persistently as though he was looking for her. He went inside, bargained, bought the table and took it to his room.

He was going to write poems on it! And he had been… Sim and Zer were happy about this. They just had a life without a life! This was such a bone-dry life. So! The man was writing poetry, that wasn’t something you could ignore?

“Let’s help him” said Sim.

“What should we do?” asked Zer.

“Let’s tell him about us! Let him hear so that he can learn about our love. Maybe he would write our epic too.”

They were going to talk with him at night. They always spoke at night. If he waited for night, then the man could hear them. They spoke. The man was never left devoid of inspiration during the nights.

...

They were together, they were meant to be happy but they just weren’t. They had a pain in their hearts, a deep pain. It was like an emptiness which was left over from a life unlived! This togetherness had seemed like a bad marriage.

It shouldn’t have been like this…

Zer sighed deeply. He said, “I wish we were side by side next to our river!” as though he was talking to himself.

“I wish we had been together!” wailed Sim.

They went quiet, full of pain.

They remembered their branches, their leaves, the chirping of the birds, the splashing of the rain, their folk songs of the river, and the humming of the wind. They heaved a sigh… There were no more springs and nor were there any more summers.

They were now bone-dry. They cried for a long time without even shedding tears. Their whispers turned into wishes. They were repeating them every night without getting tired of it.

Going back was impossible, they had understood this but, going forward was possible they had realised this. There weren’t just memories, there were also hopes and dreams.

“If we could be in heaven…” Sim was saying.

“If we could live side by side…” Zer was saying.

“If a river could stream in front of us…”

“If that river couldn’t separate us…”

“If birds could settle on our branches…”

MERVİN / "SEARCH, AND YOU WİLL FİND ME"

2011-07-01T22:11:00.002+03:00

Mervin is a story of the development of a young german officer during World War II. We are taken in this life from his rose-colored years of naivete and innocence through his experience first hand with the destruction and atrocities of war. We live his life with him as he grows up as a young man in Nazi Germany going to university in the midst of the rise of the Third Reich.
We are with him when he falls in love for the first time and when he holds a weapon for the first time. We are captured and taken to a prison camp along with him, and likewise as we too are able to make our escape when he does. We are next to him the first time he meets an American soldier. All of these events and images together make up the portrait of Mervin, a young man who is seeking himself and finding meaning in a world which has been left in smoldering ruins around him. From those ruins, like his country and his world, he begins to rebuild himself.
A novel drawn from the real memoirs of a German child soldier during World War İİ.

The topics for our music lessons had also changed. We used to sing innocent songs like “The Wandering Miller” but now we had started to sing political marches like “Hitler is our leader!”. We used to shout and sing. “The rotten bones are trembling, of the world before the war, We have smashed this terror, For us a great victory / We will continue to march, Even if everything shatters, Because today Germany hears us, And tomorrow the whole world”.

The sounds of the trumpets used to echo in schools, streets and arenas. Giant photos were hung everywhere, great statutes were erected, large arenas were established and great buildings were built. Crowded meetings, organized and magnificent rallies and exciting sermons were given which caused a sort of ecstatic pandemonium. The next show of force would start before the previous one had ended. We had come to worship power.

It was September of 1939. Petra and I were sitting at home. My father had gone to buy a newspaper. After a while, he came back with a newspaper in his hand.

“The war has begun!” he said.

He was clearly very upset when he said this. He wasn’t happy at all. He was worried. I was surprised to see my father like this but I did not say a word.

We all started to read the details of the news. Poland was occupied by our army. Our troops were obliterating every obstacle that stood in their way.

“We need more details.” said Petra.

She didn’t seem upset. Maybe it was because she was the daughter of an officer. She quickly turned the radio on. The latest news was reported every hour while marching songs were aired in between.

My father went to his room. Petra started to cook in the kitchen. I continued to listen to the radio. The news of “The Great German Army has saved Danzig. Our Air Forces are bombing Warsaw now…” excited me. I sang along with great enthusiasm to the marches that were aired in between the news.

My father, who saw me standing next to the radio, came close to me.

“That’s fine, now go and prepare the fire buckets” he said.

“Why?”

“Because war is never one-sided, that’s why.”

“What does that mean?”

“The British Air Force can come and bomb us at any moment. We need to be prepared.”

I looked at my father in shock.

“So you think Hamburg is going to be bombed by the British? That’s not possible!” I said.

“And why not?”

“Even if they wanted to, they wouldn’t be able to take a step outside their countries.”

“Oh really. So what, are you an expert on politics now?”

“It’s obvious. It’s what everyone thinks. And this war is between the Polish and us. No one has the right to interfere.”

“You have no idea what’s going on in the world. The French and the British could never ignore such a thing. They will be all over us very soon.”

“Well, we’ll teach them a lesson too. No one can beat our army!” I said proudly.

My father’s bushy eyebrows suddenly frowned down at me. He pierced me with his blue eyes. He had a deep hopelessness in his face. “Mervin, what can I ever say to you. They snatched you right out of my hands and brainwashed you with whatever nonsense they wanted. You never say a word that they didn’t make you memorize.” he said.

“Who?” I asked.

Instead of answering my question he said, “Come on now, do what I told you. Fill those buckets up!”

My father was talking about the Nazis but I hadn’t understood it back then. He didn’t like the Nazis. He wasn’t a member of their Party, either. He found their ideas unjust, but he was never able to openly criticize it. There was a lot of oppression. He didn’t even tell me what he thought, fearing that I might say something at school and get him in trouble.

Rainhard was happy about all of it though. “See children, Poland has become ours in just a short period of eighteen days. This is a great success. Now, it is time for France and England. Our brave armies will surely beat them too. Everything will be over and done with in no time.” he said.

My father was on one side, my teacher on the other while I was stuck somewhere in the middle. Who was I to believe in? My father who was worried and scared because the war had begun, or my teacher who reminded me of my warrior ancestors with his apparent fearlessness?